bloggum

Gisteren kwam ik iemand tegen in de supermarkt.

Zo'n ontmoeting die je onverwachts terugbrengt naar een andere versie van jezelf.

Ik kende hem uit een periode waarin ik, als ik heel eerlijk ben, behoorlijk aan het zweven was.

Of zoals ik het tegenwoordig lachend noem:

Ik was een zweefteef.

En terwijl ik daar tussen de groente en de yoghurt stond, voelde ik heel even iets ouds in mezelf opkomen.

Een klein beetje schaamte.

Omdat ik nu zo duidelijk zie hoe ongeaard ik toen was.

Hoe ik soms volledig opging in alles wat ik zag, voelde en ontdekte.

Hoe weinig verbinding ik eigenlijk nog had met de aarde en met het gewone leven.

Maar terwijl ik verder liep, gebeurde er nog iets.

Ik voelde ook compassie.

Want ineens zag ik weer waarom het destijds zo was.

Mijn zus was overleden.

Mijn wereld stond stil.

En tegelijkertijd leek er een deur open te gaan naar een werkelijkheid die ik daarvoor niet kende.

Ik begon dingen te zien.

Te voelen.

Waar te nemen.

Er gebeurden dingen die ik niet kon verklaren.

En er was niemand die mij kon uitleggen wat er gebeurde.

Niemand die zei:

"Je bent niet gek."

"Je hoeft niet bang te zijn."

"Je mag hier rustig je weg in vinden."

Het was een eenzame reis.

Dus deed ik wat ik kon.

Met het bewustzijn dat ik toen had.

En misschien kon het voor mij niet anders.

Misschien moest ik eerst een tijdje zweven voordat ik kon leren landen.

Misschien moest ik eerst ervaren wat er allemaal mogelijk was voordat ik kon ontdekken hoe belangrijk belichaming eigenlijk is.

Want wat ik inmiddels begrijp, is dat bewustzijn niet gaat over weggaan van jezelf.

Niet over opstijgen.

Niet over steeds spiritueler worden.

Maar juist over thuiskomen.

In je lichaam.

In je leven.

In jezelf.

Misschien moest ik eerst landen

Wat ik inmiddels ook begrijp, is dat het bijzondere niet was dat ik dingen begon te zien.

Het bijzondere was wat er daarna gebeurde.

Want hoe meer ik leerde aarden, hoe minder belangrijk het zien werd.

Dat klinkt misschien vreemd.

Jarenlang dacht ik namelijk dat spirituele ontwikkeling betekende dat je steeds meer zou zien.

Meer beelden.

Meer gidsen.

Meer ervaringen.

Maar het tegenovergestelde gebeurde.

Naarmate ik meer in mijn lichaam kwam.

Meer aanwezig was in het dagelijks leven.

Meer verantwoordelijkheid nam voor mijn eigen proces.

Verdween een groot deel van de beelden naar de achtergrond.

En juist toen werd het contact eigenlijk veel helderder.

Niet omdat ik meer zag.

Maar omdat ik meer wist.

Hoe mijn contact met gidsen veranderde

In die eerste jaren ervoer ik mijn gidsen heel anders dan nu.

Ik zag mijn gids heel duidelijk.

Alsof er daadwerkelijk iemand aanwezig was.

Ik had toen ook een andere gids dan degene met wie ik nu het meeste contact ervaar.

Destijds was ik vooral bezig met wat ik zag.

Maar naarmate mijn bewustzijn zich verder ontwikkelde, veranderde ook de manier waarop ik contact ervaar.

Vandaag de dag zie ik veel minder.

Sterker nog, het zien is voor mij helemaal niet meer het belangrijkste.

Wat ervoor in de plaats is gekomen, voelt veel dieper.

Het contact komt nu binnen als weten.

Als woorden.

Als inzichten.

Als een helder innerlijk besef dat zich ineens aandient.

Niet via mijn ogen.

Maar via een innerlijk luisteren.

En misschien was dat wel de grootste verrassing.

Want jarenlang dacht ik dat contact met gidsen vooral ging over het zien van gidsen.

Nu weet ik dat het voor mij veel meer gaat over het horen van gidsen.

Of misschien nog beter gezegd:

Het ontvangen van gidsing.

Het veld van weten

Hoe meer ik thuis ben gekomen in mezelf, hoe toegankelijker dat veld van weten is geworden.

Dat gebeurt niet wanneer ik hard mijn best doe.

Niet wanneer ik zoek.

Niet wanneer ik bewijs wil.

Maar juist wanneer ik aanwezig ben.

Wanneer ik stil word.

Wanneer ik in contact ben met mijn ziel.

Daar lijkt een laag van bewustzijn beschikbaar te zijn waarin antwoorden zich soms vanzelf aandienen.

Niet omdat iemand anders ze geeft.

Maar omdat er ruimte ontstaat om te ontvangen.

Ik noem dat weleens het veld van weten.

Een plek waarin denken naar de achtergrond verdwijnt en weten naar voren komt.

Een plek waarin ik voel dat mijn ziel direct toegang heeft tot een grotere intelligentie.

Tot inzichten die verder reiken dan mijn persoonlijke denken.

Voor mij voelt dat als de plek waar ook de communicatie met gidsen plaatsvindt.

Niet buiten mij.

Niet ergens ver weg.

Maar in dat stille veld van bewustzijn waarin luisteren belangrijker wordt dan zoeken.

Ik geloof dat iedereen toegang heeft tot dat veld.

Niet alleen coaches, mediums of therapeuten.

Iedereen.

Mijn gids laat me ook gewoon uitmodderen

Dat betekent overigens niet dat mijn gids altijd direct antwoord geeft.

Hahaha.

Integendeel.

Juist bij de onderwerpen waarop ik zelf nog iets te leren heb, blijft het soms opvallend stil.

Dan denk ik weleens:

"Je zou me nu ook gewoon kunnen vertellen wat ik moet doen."

Maar meestal gebeurt dat niet.

Dan mag ik eerst zelf voelen.

Zelf ervaren.

Zelf leren.

Zelf groeien.

En achteraf begrijp ik vaak waarom.

Bewustzijn ontstaat niet doordat iemand anders je de antwoorden geeft.

Bewustzijn ontstaat doordat je de ervaring leeft.

Misschien is dat ook precies de bedoeling.

Klimmen op de ladder van bewustzijn

Wat mij raakt in het boek Klimmen op de Ladder van Bewustzijn van Winnyfred, is dat bewustzijn daarin niet wordt beschreven als iets wat je moet bereiken.

Het gaat niet over beter worden dan iemand anders.

Niet over spiritueler worden.

Niet over meer zien dan een ander.

Het gaat over bewust worden van jezelf.

Over verantwoordelijkheid nemen voor je eigen groei.

Over steeds eerlijker kijken naar wie je bent.

En misschien vooral over steeds meer belichamen wat je al weet.

Voor mij voelt dat als de weg die ik zelf heb afgelegd.

Van zien naar weten.

Van zweven naar aarden.

Van zoeken naar vertrouwen.

Van buiten mezelf naar thuis in mezelf.

En hoe dichter ik bij mezelf kom, hoe duidelijker ik de gidsing ervaar die altijd al aanwezig was.

Niet om mijn leven over te nemen.

Maar om mij steeds opnieuw te herinneren aan wie ik werkelijk ben.

? Persoonlijke noot

Van 18 t/m 20 september organiseert SoulSpirit (ik dus)  een weekendretraite waarin bewustzijn, belichaming, verbinding en innerlijke groei centraal staan.

Ik vind het ontzettend bijzonder dat Winnyfred tijdens dit weekend ook weer aanwezig zal zijn om de informatie die ze van haar gids Thijs ontvangt met ons te delen.

Op dit moment zijn er nog twee plekken beschikbaar.

Wie weet is dat precies de uitnodiging die jij nodig hebt.

Wil je meer info over dit weekendretraite, check dan HIER.
En wil jij je opgeven, dan klik je HIER.